‘Oei, ik sta niet graag op foto’s!’ zegt ze verlegen lachend terwijl ik zie dat ze wel blij is met de aandacht. De angst voor het resultaat verknalt het plezier van het moment. Zo herkenbaar. Ze werkt al het langst in de buurtsupermarkt. De vele overvallen heeft ze overleeft. Haar collega’s ook maar die hielden er een posttraumatische stressstoornis aan over. Zij gingen weg: vervroegd pensioen, arbeidsongeschikt, langdurig ziek… Saïda bleef.
Ik bied aan de gelukte foto’s naar haar door te sturen.
‘Goh, ja, dat wil ik wel, misschien. Ik vind het leuk maar zelf sta ik er nooit leuk op.’
Ze pakt mijn arm vast en legt heel even haar hoofd tegen mijn schouder. ‘Stuur maar.’

2017-03-31T16:52:21+00:00 31 maart 2017|Nieuws|

Leave A Comment